کاش ...

با تشکر از کاربر عزیز shadi67 که این مطلب زیبا رو ارسال کردن

كاش مي شد كه به انگشت نخي مي بستيم تا فراموش نگردد كه هنوز انسانيم قبل ازآني كه كسي سر برسد،مانگاهي به دل خسته خود مي كرديم،شايد اين قفل به دست خود ماباز شود،پيش از آني كه به پيمانه دل،باده كنند همگي زنگ پيمانه دل،مي شستيم
كاش در باورهر روزه مان جاي ترديد نمايان مي شد وسوالي كه چراسنگ شديم؟وچراخاطردريايي مان خشكيده است؟

ادامه...

كاش مي شد كه شعار جاي خودرا به شعوري مي داد تا چراغي گردد دست انديشه مان
كاش مي شد كمي آيينه پيدا مي شد تا ببينيم درآن صورت خسته اين انسان را
كاش پيدا مي شد دست گرمي كه تكان بدهد تا كه بيدار شود،خاطره آوايي ما،مي بخشيد كمي مهربان تر بوديم
كاش مي شد دشنام جاي  خودرا به سلامي مي داد،گل لبخند به مهماني لب مي برديم،بذر اميد به دشت دل هم كسي از جنس محبت غزلي مي خواند وبه يلداي زمستاني وتنهايي هم يك بغل عاطفه گرم به مهماني دل مي برديم
كاش  مي فهميديم قدراين لحظه ،كه در دوري هم،مي رانيديم
كاش مي دانستيم راز اين رود حيات كه به سرچشمه نمي گردد باز
كاش ما تجربه اي مي كرديم شستن اشك از چشم،بردن غم از دل،همدلي كردن را
كاش مي شد كه كسي مي آمد باور تيره ما را مي شست و به ما مي فهماند دل ما منزل تازيكي نيست،اخم بر چهره بسي نازيباست
كاش مي شد كه كسي مي آمد اين دل خسته ما مي برد،چشم هارا مي شست راز لبخندي به لب مي آموخت
كاش مي شد دل ديوار،پراز پنجره بود قفس ها،همه خالي بودند ونسيم روي آرامش انديشه ها مي رقصيد
كاش مي شد كه غم ودلتنگي راه اين خانه ما،گم ميكرد ودل از هرچه سياهي ست،رها مي كرديم وسكوت جاي خودرا به همه مي داد

مرتبط باموضوع :