غزل كوچ سروده كاظم بهمنی

غزل كوچ سروده كاظم بهمنی با زبانی ساده و بی‌آلایش آغاز می‌شود، با تصویری از سرسپردگی و تسلیم شاعر و با ردیفی كه در ظاهر متضمن گونه‌ای از یاس و ناامیدی است.لیكن تعقیب هر یك از ویژگی‌های فوق در ادامه و سیر كلی غزل روند تحول و تكامل خاص خود را طی می‌كند.

كوچ

شاخه را محكم گرفتن این زمان بی‌فایده است

برگ می‌ریزد، ستیزش با خزان بی‌فایده است

باز می‌پرسی چه شد كه عاشق جبرت شدم

در دل توفان كه باشی بادبان بی‌فایده است

بال وقتی بشكند از كوچ هم باید گذشت

دست و پا وقتی نباشد نردبان بی‌فایده است

تا تو بوی زلف‌ها را می‌فرستی با نسیم

سعی من در سر به زیری بی‌گمان بی‌فایده است

بقيه در ادامه مطلب ...

تیر از جایی كه فكرش را نمی‌كردم رسید

دوری از آن دلبر ابروكمان بی‌فایده است

در من عاشق توان ذره‌ای پرهیز نیست

پرت كن ما را به دوزخ، امتحان بی‌فایده است

از نصیحت كردنم پیغمبرانت خسته‌اند

حرف موسی را نمی‌فهمد شبان، بی‌فایده است

من به دنبال خدایی كه بسوزاند مرا

همچنان می‌گردم، اما همچنان بی‌فایده است

مرتبط باموضوع :