راه هاي جلوگيري از تکرار گناه

احساس خجالت و شرمندگي در برابر خداوند نسبت به پيشينه هاي سوء خود از بهترين حالات روحي و معنوي و زمينه ‏ساز توبه و جلب رحمت و عنايت پروردگار است. البته ضمن آن که انسان همواره بايد از گذشته‏ هاي سوء، نگران و نسبت به آينده خود نيز بيمناک باشد در عين حال اين خوف و اندوه هرگز نبايد به گونه‏اي باشد که انسان را مايوس و نااميد سازد. چه اين خود گناهي کبيره و دامي ابليسي است. خداوند منان رحمتي بي پايان دارد و از همه بندگان گنهکار خود دعوت نموده است که به او التجا نموده و به سوي رحمت بي کرانش دست نياز بگشايند و وعده داده است که اگر توبه نموده و دست از زشتي ها بشويند همه گناهان را خواهد بخشيد و آنان را مشمول لطف و کرم بي منتهاي خود خواهد کرد. از امام باقر(ع) روايت است: ليس من عبد مومن الا و في قلبه نوران نور خيفة و نور رجا، لو وزن هذا لم يزد علي هذا و لو وزن هذا لم يزد علي هذا: هيچ بنده مومني نيست جز آن که در ضميرش دو نور تابان است«نور خوف» نسبت به کرده‏ هاي پيشين و فرجام پسين و«نور اميد» به فضل و رحمت پروردگار، که اگر هر يک با ديگري سنجيده شود هيچ يک فزوني نخواهد يافت [1]. بنابراين بايد با حفظ حالت التجا و تضرع دائمي در برابر خداوند اميد و رجا به عنايات واسعه خداي رحمان و بنده نواز را نيز در دل بالا برد و رجا را همسان در دل جاي داد.

بقيه در ادامه مطلب ....

زيرا غلبه خوف موجب يأس و غلبه رجا موجب جرات بر گناه است ولي تساوي آن دو بهترين عامل بازدارنده از گناه و تشويق کننده به توبه و انجام عمل صالح مي ‏باشد. پشيماني اساسي ‏ترين رکن بازگشت و جبران گناه است ‏ولي نبايد در آن متوقف ماند بلکه خداوند منان آن را پلي قرار داده است تا بندگان مومن با گذر از آن از جهنم سيئات بيرون جسته و به بهشت صالحات فرود آيند. بنابراين گام بعدي تغيير مسير و ترک گناه است. براي مبارزه با گناه و هواهاي نفساني رعايت چند نکته لازم است:
الف) کوچک نشمردن هيچ گناهي هر چند به نظر صغيره باشد.
ب) عزم جدي و آهنين برترک معصيت و مراقبت جدي و دائمي نسبت به تمام افعال خود.
ج) شرط نمودن با خدا مبني بر ترک معصيت و هم از او استعانت جستن.
د) هرگاه فکر گناه و وسوسه آن به ذهن آمد بلافاصله آن را از لوح ذهن خارج کردن و توجه خود را به خدا و امور شريفه مشغول داشتن.
جديت و موفقيت در اين امر پيروزي بزرگي است و در واقع دفع دشمن شيطان نفس از همان خاکريز اول است. قرآن ‏مجيد در وصف پارسايان مي ‏فرمايد: إِنَّ اَلَّذِينَ اِتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ اَلشَّيطانِ تَذَکَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ‏: پرهيزگاران چون گرفتار وسوسه شيطان شوند همان‏ دم متذکر(ياد خدا) شده و بصيرت يابند.[2]
ه) مطالعه و تفکر پيرامون عواقب سوء و وخيم گناه. در اين رابطه مطالعه کتاب هايي پيرامون معاد بسيار نافع است.
و) خود را همواره در محضر حق تعالي دانستن و او را به يقين در همه حال مراقب و بيناي به افعال خود نگريستن.
ز) توجه به چهره کريه زشت و واقعي سيئات.
ح) براي ترک معاصي لازم است در بسياري از موارد انسان از مکروهات و چه بسا از برخي مباحات نيز چشم بپوشد تا او را به انجام زشتي‏ ها نزديک نسازد.
ط) در حد ممکن دوري جستن از مکان ها و شرايطي که آدمي را به گناه ترغيب مي‏ نمايد.
ي) تقويت اراده.
ک) محاسبه نفس، همه روزه و در صورت رخداد خطا، خود را محاکمه و توبيخ نمودن و بلافاصله استغفار کردن.
ل) مطالعه پيرامون زندگي پارسايان و زاهدان و مطالعه کتاب هاي اخلاقي.
م) توصيه‏ هاي زير در همه حالات خصوصا محيط هاي غير ديني نيز مي‏ تواند شما را در کنترل بيشتر نفس ياري نمايد:

مرتبط باموضوع :